Google Translate

maandag 18 september 2017

Urban Outfitters Stockholm

In 2016 hebben we een bezoek gebracht aan de winkel van Urban Outfitters aan de Biblioteksgatan 5 in Stockholm. De winkel was vroeger een bioscoop met de naam Röda Kvarn. De naam Röda Kvarn is afgeleid van een windmolen die was gevestigd op de plaats waar de Sveasalen later werd gebouwd en waar Charles Magnusson's eerste bioscoop bekend stond als de Röde Kvarn. De bioscoop aan de Biblioteksgatan is gebouwd in 1915 en in 2006 is de bioscoop omgetoverd tot een winkel van Urban Outfitters. De bioscoop elementen waren in 2016 nog steeds te zien en men kan de winkel in principe zo weer ombouwen naar een bioscoop.



Röda Kvarn 1921
Foto van Röda Kvarn uit 1921 (Wikipedia).
Natuurlijk even binnen gekeken. Niet naar de kleren maar om te kijken hoe de winkel er van binnen uitziet.









Een mooie winkel. Afgelopen zomer waren we weer in Stockholm en een bezoekje aan de Urban Outfitters was gepland. Maar wat schetst mijn verbazing? Urban Outfitters is verhuist. Geen oude bioscoop meer en zelfs geen historisch pand waar ze om bekend staan. Het is nu een gewone winkel. We zijn wel even naar binnen geweest maar de sfeer was volledig verdwenen. Wat zonde. Ik heb nog gezocht wat de reden was van de verhuizing, helaas niets gevonden. Hieronder een tweetal foto's van de nieuwe winkel.



Informatie en foto's over Urban Outfitters aan de Biblioteksgatan:
- Stockholmblog
- Crossmarks
- Koncept Stockholm

zondag 17 september 2017

Øyevitne

TV-serie details:
Titel: Øyevitne
Regisseur: Jarl Emsell Larsen
Verhaal: Jarl Emsell Larsen
Jaar: 2014
Acteurs: Axel Bøyum, Odin Waage, Anneke von der Lippe
Duur: 6 x 59 minuten
IMDB cijfer: 7,4



Samenvatting:
Tijdens een geheime ontmoeting in een verlaten bosrijk gebied, zijn twee jonge jongens ooggetuige van een grotesk bloedbad. De jongens worden bijna zelf vermoord, maar kunnen ontsnappen met het moordwapen. Ze verbergen het wapen en zweren geheimhouding over wat ze hebben gezien. De volgende dag wordt de sheriff van het dorp, Helen Sikkeland, pleegmoeder van een van de jongens, geconfronteerd met de moord op vier leden van de 'Ferrymen' motorclub.

De serie:
Een Noorse serie uit 2014 bestaande uit zes delen van bijna een uur. Het begint met een schietpartij waar twee jongens per ongeluk getuige van zijn. De twee jongens zijn vrienden waarvan er een (Philip) verliefd is op de ander (Henning). Op het moment dat Henning toegeeft aan Philip is er dus die schietpartij. Henning komt uit een gezin met een vader die resoluut een hekel heeft aan homo's. Verder wil Henning niet dat zijn omgeving het komt te weten. Dat is de reden dat de jongens niets tegen de politie willen zeggen. De plaatselijke politie staat onder leiding van Helen Sikkeland en zij is de pleegmoeder van Philip. De moeder van Philip is verslaafd. Door de schietpartij komt het rechercheteam uit Oslo in beeld, waarbij vooral Lars en Camilla een rol spelen. Ze hadden namelijk een informant bij een motorclub en hij was een van de slachtoffers van de schietpartij die allemaal lid waren van de Ferrymen motorclub. Tel daarbij de oorlog tussen de motorclub Sixers en de Balkanese Z-Gang op en de chaos is compleet. Na de heftige eerste aflevering was ik even het spoor bijster, maar een paar afleveringen verder viel het kwartje. Dat ik het spoor bijster raakte had vooral te maken met de snelheid van het verhaal en de voorbereidingen voor de laatste afleveringen. Ongelooflijk hoe ze dat in het hoge Noorden zo voor elkaar kunnen krijgen. Geen tijd verspillen met onzin maar recht door zee en soms erg hard. De scene met Zana en de scene met het kind voor school hakt er best wel in. Niet te lang bij stil staan, maar verder met het bloedstollend spannend verhaal zodat de snelheid er in blijft.

Conclusie:
Veel thema's worden er aangehaald zoals homoseksualiteit, pedofilie, drugsverslaving, pleegouders en natuurlijk de criminaliteit. Nergens wordt het vervelend of saai, de snelheid zit er goed in en de laatste twee afleveringen zijn echt spannend. Ik had niet verwacht dat de serie zo goed zou zijn. De acteurs waren ook allemaal goed en ik zag tijdens het kijken geen bekende acteurs hoewel Zana toch wel ergens bekend voorkwam. Bij het zoeken naar informatie bleek dat Zana gespeeld werd door Tehilla Blad, die ook in Svinalangorna heeft gespeeld. Lars werd gespeeld door Tobias Santelmann en het bleek dat hij Ragnar was in de serie The Last Kingdom.

Muziek:
Als laatste het openingsnummer. Het nummer Saviour Unknown van Shaun Bartlett. Hij is in 1976 geboren in Engeland en in 1986 met zijn gescheiden moeder naar Bærum, Noorwegen verhuist. De tekst van het nummer past goed bij de serie.


De serie is in zijn geheel met Engelstalige ondertiteling te zien via Youtube.


Informatie over Øyevitne:
- Interview met Axel Bøyum (Philip) en Odin Waage (Henning).
- Amerikaanse remake van Øyevitne uit 2016: Eyewitness.


Recensies:
- Moviemeter
- TV-series kijken
- Mijn serie
- Film recensies
- The Euro TV Place
- Critics Associated

woensdag 13 september 2017

Winkel Särna Allehanda.

Bij ons bezoek aan Särna kwamen we nog een leuk winkeltje tegen, Särna Allehanda.


In deze winkel waar van alles te doen is (zelfs een kapper), kwam ik wat leuke dingen tegen. Overal was wat te zien en dat vind ik altijd de leukste winkeltjes. Mobiel in de aanslag en wat foto's gemaakt. Heerlijk om thuis uit te zoeken wat er allemaal te zien was in de winkel.

Njupeskär van Elenores Fotografi

Een foto van de bekende Njupeskär waterval gemaakt door Elenores Fotografi. Elenores Fotografi is Elenore Olsson. Ze is ook op Instagram te vinden.

Koffie drinken.
Het boek Väga Leva Din Sanning van Karin Fredriksson. Ze heeft een eigen website met veel informatie.

Karin Fredriksson.

Vonna Svantesson

Er lagen twee artikelen over de Zweedse schrijfster Vonna Svantesson. Ze heeft in 2014 haar debuut Bukar och fenor uitgebracht. Een boek over een spannende reis van Skåne naar de Noordpool en weer terug. Meer informatie over Vonna Svantesson is te vinden op de onderstaande websites:

- Kunstrundan
- Tidningenkulturen
- Söllgårds Förlag
- Skånska Dagbladet

zondag 10 september 2017

Stockholms stadshus

We zijn al een paar keer in Stockholm geweest en zagen vaak het stadhuis van Stockholm op onze foto's. We waren er in al die jaren nog nooit geweest, dus afgelopen vakantie was het een mooie gelegenheid om het stadhuis van dichtbij te bekijken.



Volgens Wikipedia is het stadhuis van Stockholm (Zweeds: Stadshuset) tussen 1911 en 1923 gebouwd naar het ontwerp van de architect Ragnar Östberg. Het is een van de belangrijkste gebouwen in de nationaal-romantische bouwstijl in Zweden. Achter de indrukwekkende gevels van acht miljoen bakstenen verschuilen zich kantoren, vergaderzalen en feestzalen. Geïnspireerd door Italiaanse renaissancepaleizen liet Ragnar Östberg het stadhuis bouwen rond twee 'piazza's', het Burgerhof en de Blauwe Hal.

Het stadhuis kan alleen bezocht worden door mee te doen met een guided tour. We zijn niet zo van de guided tours en van de uitgespaarde 270 SEK kunnen we zeker wat anders doen. Helaas waren we niet op de hoogte van plan B die Fika Magazine voorstelt in hun 7 weetjes over het Stadshuset in Stockholm. De tip van Fika Magazine is de app Guidigo. De rondleiding rondom het stadhuis is hier te vinden. De app ga ik zeer binnenkort uitproberen. Supertip !!


Bij een ingang naar het binnenplein kom je onder andere het bovenstaande stenen paneel tegen met de titel Eldkvarn. Eldkvarn was een stoom aangedreven molen in Stockholm dat werd beschadigd bij een brand op donderdag met 31 oktober 1878. Na de brand kon de molen nog malen en werd nog gebruikt tot 1906. In 1910 werd het gebouw gesloopt en moest plaats maken voor het stadhuis. (Bron: Wikipedia).





De cenotaaf van Birger Jarl, in 1920 gemaakt door beeldhouwer Gustaf Sandberg, staat prominent tegen het stadhuis aan. Birger Jarl stichtte rond 1250 Stockholm. Het was de bedoeling de overblijfselen van Birger Jarl te verplaatsen naar de sarcofaag en crypte bij het stadhuis, maar dit ging niet door. De sarcofaag en crypte zijn leeg en is dus een cenotaaf (leeg graf) geworden. De overblijfselen van Birger Jarl bleven in het Varnhem klooster. Vanaf de cenotaaf heb je wel een geweldig uitzicht over Stockholm en Riddarholmen


Beeld van Gustav Sandberg. Gemaakt door Erik Rafael-Rådberg.


Het stadhuis is een gewilde plek voor trouwerijen en toen we er waren was er inderdaad een trouwerij gaande.


Het binnenplein.


zaterdag 9 september 2017

Mors lilla Olle

Tijdens ons laatste bezoek aan het plaatsje Särna zag ik het onderstaande beeld op het plein. Bij eerdere bezoeken aan Särna had ik het beeld niet gezien. Het beeld is gemaakt door Ulf Tegner uit Älvdalen.



Een beer en een mens. Benieuwd wat het tafereel moet voorstellen. Het informatiebordje geeft aan dat het tafereel "Mors lilla Olle" moet voorstellen.



Tekst op het informatiebord:

In the most southern part of the parish of Särna, right at the foot of Fulufjället, where the small place Morbäcksätern is located, occurred the event which would give life to the popular children's song about Olle, who fearlessly faced the bears.

Olles name was in fact Jon Ersson. He was born in the small village Hägnåsen the first of April, 1849, as the eldest son of Erik Jonsson from Hägnåsen and his wife Martha, born Jonsdotter, from Lillhärdal. Jon had two older sisters, Kristina and Margareta.

The children, along wih the mother and an aunt, were in late summer 1850 out on the pasture, the special Swedish way of living. The place where you would take your livestock to roam free and eat, generally small houses gathered together near a stream, without running water or electricity. The adult women asked the girls to keep an eye on Jon as they went to look for a sheep who had not come home for the evening with the other animals.

Suddenly a female bear came with her cub onto the pasture. Jon immediately went up to them, started throwing sticks and cones on the animals and picked some berries as he tried to feed them. When he finally made his way quite close to the soft bear fur, the girls probably thought, who had stayed at a save distance, it went a little too far and called on the mother, who immediately rushed to the scene. The bears found fit to quickly leave Jon, to his great grief.

The event attracted much attention of course and was described in "Fahlu County Newspapers" and was read by many, including the poet Wilhelm von Braun, who with twelve verses described the bear meeting with the poem "A small boy in the mountain forest went, rosy cheeks and angelic gleam in his eyes..."

44 years later, in 1895, Alice Tegner found the poem, rewrote it in her own way and so was the song "Mother's little Olle" born. By then Jon was long ago dead.

Jon married the Särna born girl Elia Simonsson, they emigrated as many of their relatives from Hägnåsen, to the large country in the west, built a farm in Gaylord, Minnesota, and had nine children. Jon died in 1887, only 38 years old.

During his time as a farmer in the U.S.A., he received several commissions of trust, amoung other things to pick up the heavy cream from the farmers by horse and wagon in the area to the collectively-owned dairy, and was therefore called "Gräddkusken" by the neighbors. His life was portrayed by the writer and television producer Björn Fontander in the book "Gräddkusken which was Mother's little Olle". 

Wat een interessant verhaal over het ontstaan van een bekend Zweeds kinderliedje. Het liedje Mors lilla Olle is hieronder te horen.



Dit soort kleine dingen uit Zweden vind ik persoonlijk geweldig, vooral vanwege het feit dat men uiteindelijk Olle / Jon Ersson / John H. Erickson heeft weten te traceren. Het boek Gräddkusken van Björn Fontader lijkt me dan ook interessant om te lezen als het mij tenminste ooit lukt om Zweeds te kunnen lezen :-). Ik ben weer een Zweeds kinderliedje rijker.

Informatie over Olle/John:
- Het graf van John H. Erickson.
Historien om Mors lilla Olle.
- Een ander beeld van Olle en de beer in Sörsjön.
- Särna informatie.
- Dagens Nyheter.

woensdag 6 september 2017

Den vilande Diana

Vlakbij The English Church in Stockholm stond dit beeld. Den Vilande Diana oftewel De Rustende Diana.



Diana was de Romeinse godin van de jacht (Diana Venatrix, alsook van de wilde natuur), van de geboorte (Diana Lucina), van de maan (Dian Lucifera, "lichtdragende Diana") en als zodanig gelijk aan Hekate (Diana Trivia, godin van de driesprongen). (Bron: Wikipedia).

Den Vilande Diana is een beeld van de Franse kunstenaar Jean Goujon. Het beeld staat in de wijk Östermalm. Het beeld komt uit 1964. Het origineel stamt uit de 16e eeuw en was een geschenk van Henry II van Frankrijk voor zijn maîtresse Diane de Poitiers. Het beeld van Goujon was van zo'n hoge artistieke kwaliteit dat het uiteindelijk werd verplaatst naar het Louvre in Parijs. Tijdens de Tweede Wereldoorlog verdween het beeld echter zonder een spoor na te laten. Het Louvre heeft in de jaren vijftig een kopie bij Bergmans konstgjuteri, Stockholm besteld. Het beeld stond korte tijd in Stockholm en trok veel aandacht. De bewoners vonden dat Stockholm ook een kopie van het beeld moest hebben en een donatie van Axel Hirsch heeft dit mogelijk gemaakt en sinds 1964 is het beeld in Stockholm te bewonderen. (Bron: Wikipedia).

zaterdag 2 september 2017

I am Dina

Filmdetails:
Titel: I am Dina
Regisseur: Ole Bornedal
Jaar: 2002
Verhaal: Ole Bornedal, Jonas Cornell, Herbjørg Wassmo (boek)
Acteurs: Maria Bonnevie, Gérard Depardieu, Christopher Eccleston
Duur: 125 minuten
IMDB cijfer: 6,6


Samenvatting:
De kleine Dina is ongewild de oorzaak van een tragisch ongeluk, waarvoor zij van haar vader de schuld krijgt. Genegeerd en zonder moederliefde, groeit zij op, balancerend tussen een duister doodsverlangen en een oprechte levenslust. Slechts muziek en een toegewijde leraar weten haar langzamerhand uit haar isolement te bevrijden. Dina vindt troost in het oproepen van de geest van haar overleden moeder en het fantaseren over hun samenzijn in de spirituele wereld.



De film:
De film is gebaseerd op het gelijknamige boek van de Noorse schrijfster Herbjørg Wassmo. Het is het eerste deel uit de Dina-trilogie. Ik heb bijna alle boeken (negen) van Herbjørg Wassmo in de kast liggen, maar nog geen enkele gelezen. Waarom weet ik niet, maar om toch een indruk van de boeken te krijgen, heb ik de film bekeken.

Dina’s leven speelt zich af in de eerste helft van de vorige eeuw, in het noorden van Noorwegen. Ze is een bijzondere vrouw die gevormd is door een voorval in haar jeugd. Ze veroorzaakte namelijk de dood van haar moeder als vijfjarig kind en dit heeft haar zeker gevormd tot de vrouw die ze is geworden. Na het voorval verwilderde Dina tijdens haar eenzame jeugd. Op haar vijftiende wordt ze uitgehuwelijkt aan de vijftigjarige Jacob Grønelv. Vanaf dat moment volgt de film haar onstuimig leven. Door de verwildering reageert ze totaal anders op de samenleving. Dit heeft soms wel grappige momenten, maar vaker ongemakkelijke situaties. Een moeilijk personage om te doorgronden. De vraag is of dat wel lukt. Het is mij in ieder geval niet gelukt. Wat blijft er dan over wat de film betreft? Een boeiend verhaal over Dina die eigenlijk nergens verveeld. De beelden spelen daarbij ook een grote rol. En natuurlijk de twee overige delen in de trilogie die niet verfilmd zijn.

Het verhaal van Dina maakt me nieuwsgierig hoe ze is ontstaan in het brein van Herbjørg Wassmo. In dit artikel van de Volkskrant vertelt Herbjørg Wassmo hoe Dina is ontstaan en hoe ze eerst geen grip op haar kon krijgen. Stond Herbjørg model voor Dina ? Lees het artikel om erachter te komen.

Conclusie:
Ik heb het boek niet gelezen, maar op basis van alleen de film wordt het verhaal volgens mij goed vertelt. De beelden zijn mooi en Dina is apart, heel apart. Een mooie film die goed laat zien hoe het leven in die tijd was. Wel een minpunt is dat men Engels praat en geen Noors. Als de film in deze tijd was gemaakt, zou men zeker Noors spreken.

Recensies:

vrijdag 1 september 2017

We gaan naar Zweden! - Astrid Redlich

Boek details:
Auteur: Astrid Redlich
Titel: We gaan naar Zweden!
Verschijningsdatum: 2014
Bladzijde: 153
Uitgeverij: Uitgeverij Grenzenloos
ISBN: 9789461851


Samenvatting:
Al meer dan 25 jaar komen Astrid en haar man Piet in Zweden. Vanaf het allereerste moment doet het land iets met ze. Al gauw ontstaat de wens om te emigreren naar het hoge noorden, maar om verschillende praktische redenen komt het er niet direct van.

Toch laat het idee hen niet los en uiteindelijk gaan de twee actief op zoek naar een passende omgeving om te wonen en om iets op te zetten als bron van inkomsten. Na enkele keren bijna iets te hebben gevonden dat op het laatste moment afketst, belanden Astrid en Piet in de provincie Dalarna waar ze een eetcafé opzetten. 


We gaan naar Zweden! vertelt op meeslepende wijze het verhaal van een langgekoesterde wens die in vervulling gaat.


De auteur:
Op Facebook kwam ik het verhaal van Astrid Bijvoet tegen in een groep.

In 2006 zijn mijn man en ik naar Malung-Sälens kommun, Dalarna, geëmigreerd en zijn daar een Nederlands restaurant begonnen. Tot de verkoop van ons restaurant in 2012 heb ik mailtjes in de vorm van 'nieuwsbrieven' naar de achterblijvers in Nederland gestuurd. Deze nieuwsbrieven zijn de basis van mijn boeken. Dit is ons verhaal van onze beleving en ervaringen in Zweden, gebundeld in twee boeken.

"We gaan naar Zweden" en "Gelukkig in Zweden"

De twee boeken zijn dus een bundeling van de 'mailnieuwsbrieven' die gaan om de belevenissen van Astrid en haar man Piet. Meer over het tweetal is te vinden op de website van DT.

Astrid en Piet.

Het boek:
Het boek bestaat uit 45 verhalen. Wat opviel was dat het geen 45 verhalen waren, maar dat elk verhaal weer uit verhaaltjes bestond. Dat is ook gelijk het grootste minpunt van het boek. Korte verhaaltjes die op zich niets met de titel van het stuk heeft te maken. Maar voordat ik mijn definitieve conclusie geef, eerst het boek.

Astrid was zesentwintig jaar geleden voor het eerst in Zweden en heeft haar hart toen voor altijd eraan verloren. Haar huidige man is Piet. De verhalen van de twee boeken gaan over de belevenissen rondom het Dutch Mountain restaurant. In 2012 is het restaurant verkocht. In dit eerste boek is niets te vinden over de verkoop van het restaurant en dus ook geen reden voor de verkoop. De website is na de verkoop in 2012 vrijwel hetzelfde gebleven, alleen staan er nu andere eigenaars vermeld. In een artikel op de website van DT is te lezen dat de nieuwe eigenaars Elza de Jong en Rick Langenhoff zijn.

Weer terug naar Astrid en Piet. Ze woonden in Zeeland en gingen bijna elke zomer naar Scandinavië. Af en toe naar andere Europese landen, maar daar ontbreekt het gevoel van Scandinavië. Het was de bedoeling om te gaan emigreren naar iets in Norbotten. Daar gingen ze namelijk vaak heen op vakantie. Het is in maart 2006 uiteindelijk wat zuidelijker geworden, Dalarna oftewel Malung. De naam van het pand was "Brändans mat och kaffe stuga" en is dus "Dutch Mountain" geworden. In die zes jaar dat Astrid en Piet de uitbaters van Dutch Mountain waren hebben ze dus het een en ander beleeft. Hieronder de wetenswaardigheden.

Wetenswaardigheden:
  • Hotel Lugnet in Malung komt voor in het boek. Dit zijn ook Nederlanders.
  • Piet zit met een Lonsdale shirt in een klas met asielzoekers.
  • Achter het restaurant staat één van de slachthuizen. Op het blog van Yttermalung staan een tweetal blogposten over een slachthuis. De blogposten bevatten wel bloederige foto's: Elandenjacht en Älgjakt.
  • Fulufjällets National park. Hier zijn we in 2011 en in 2013 geweest. Dit jaar ook weer.
  • De vervolgopleiding van SFI is SAS (Svenska Andra Språk). Interessante website trouwens.
  • Volgens Astrid zijn de Denen krenterig, onbeschoft en ontzettend arrogant.
  • Malung Dansbandsvecka.
  • Een eland wordt verdeeld door middel van een lintzaag.
  • Ze hebben in een artikel in de Autokampioen gestaan. Het artikel ging over een testrit met een Volvo personenauto in het winterse Zweedse landschap.
  • Expositie van natuurfotograaf Peter Koren in hun restaurant. Foto's van Nederlandse en Zweedse natuur afgedrukt op canvas.
Conclusie:
Ik vind dit boek tot nu toe het minste boek uit de emigratieverhalen serie. Onsamenhangende hoofdstukjes en een vrij directe stijl van schrijven die mij niet aanspreekt. Daarnaast had ik nogal moeite van de vele taalfouten in het boek. Ondanks de negatieve punten staan er ook wel genoeg leuke dingen in en ik ga zeker het tweede boek een keer aanschaffen en lezen.

Hieronder een gedeelte uit het boek:

Zelf denk ik dat Zweedse mensen sneller tevreden zijn. Als er een plafond in zit dan is het oké, en als er een vloer in zit dan is het prima. Wat voor plafond of wat voor vloer dat lijkt ze geen donder uit te maken. Zijn Nederlandse vrouwen verwende prinsesjes en gaat de Nederlandse man voor status? Of maken we ons dan druk om 'wat de buren ervan vinden?' Ik weet het niet maar het valt me wel op dat, over het algemeen, alle kaaskoppen toch wel een andere standaard hanteren.

woensdag 30 augustus 2017

Conceptalbum Unsongs van Moddi

Deze post verscheen eerder in september 2016 op het Nordik Living blogsite. Het Nordik Living blog is helaas verdwenen en dus een goede reden om de post op mijn eigen blog te posten.

Unsongs is het vierde nieuw album van de Noorse singer-songwriter Moddi. Het album is uitgekomen op 16 september 2016. Hij heeft er drie jaar aan gewerkt. Moddi werd als Pål Moddi Knutsen in 1988 geboren op Senja, een eiland in het noorden van Noorwegen.


Moddi is al actief in de muziek sinds 2005. Met Unsongs heeft hij een conceptalbum uitgebracht en wat voor één. Unsongs bestaat uit twaalf nummers uit twaalf verschillende landen.

De originele nummers zijn verboden, gecensureerd of stilgezwegen. Moddi heeft samen met Jørgen Nordbyørgen Nordby de nummers en het project een eigen interpretatie meegegeven.

Wat zegt Moddi zelf van het project?

Ik heb de onderstaande tekst van zijn website gehaald

“Unsongs is a collection of songs that have, at one stage, been banned, censored or silenced. The attempts to suppress them were as mild as an airplay ban and as brutal as murder.

The idea for the album came when I learned about officer Eli Geva, who refused to lead his forces into Beirut during the Lebanon war in 1982. The song about Eli Geva, sung by the famous Norwegian songstress Birgitte Grimstad, had never been released due to being too provocative at the time.

I was amazed to discover that one short song could convey so much history – and still be unheard. Fired with inspiration, I started looking for similar stories, banned and silenced songs from around the world, in hope that I might find other voices that deserved to be heard.

The result of this process is Unsongs. The new album contains translated and reinterpreted music from countries as different as Russia, Mexico, Palestine and Norway.

Many of the writers who penned the songs are still imprisoned or exiled. Some were killed, like the Chilean folk legend Víctor Jara and the singer Lounès Matoub who dedicated his life to the fight for the recognition of the Kabyle identity, language and culture in Algeria. Others were simply denied radio airplay, such as Kate Bush‘s war protest Army Dreamers and Israeli rock star Izhar Ashdot‘s highly controversial A Matter of Habit”.


Een geweldig project van een geweldig artiest met een passie voor muziek. Twaalf nummers die stuk voor stuk kippenvel veroorzaken. Ik kan nog veel meer vertellen, maar het beste is om het album zelf te beluisteren en de tijd ervoor te nemen, want er is veel te ontdekken over onder meer de oorsprong van de nummers. Op de Bandcamp website heeft Moddi zelf voor elk nummer uitleg gegeven en op de website van Unsongs staat nog meer achtergrondinformatie en een aantal videoclips. Genoeg stof tot nadenken. Mijn favoriete nummer van het album is The Shaman and the thieves. Het nummer gaat over de Sami en hij zingt het samen met Mari Boine. Over het nummer heb ik uitgebreid geschreven in de post over het boek Wolf Winter van Cecilia Ekbäck. Een jaar na het verschijnen heeft het album nog steeds niet aan kracht ingeboet. Hieronder is het album in zijn geheel te beluisteren.


Recensies:

zondag 27 augustus 2017

The English Church in Stockholm

In Stockholm kwamen we spontaan een aparte kerk tegen. Een vorm die we nog niet eerder hadden gezien. Het bleek The English Church oftewel de St. Peters en St. Sigfrids kerk te zijn (coördinaten kerk). Heel apart om zo'n kerk in Stockholm tegen te komen. Het was helaas niet mogelijk om de kerk te betreden.





De kerk werd oorspronkelijk ontworpen door architect Gustaaf W. Hamilton in Liverpool. De bouw begon in 1863 maar werd gestaakt. In 1864 wordt de opdracht aan architect James Souttar gegeven. Hij heeft de tekeningen gemodificeerd en leidde ook de bouw van de kerk in de jaren 1864-1866 aan de Wallingatan bij Northern Bantorget op Norrmalm. De kerk werd echter in 1913 steen voor steen verplaatst naar de huidige locatie in Diplomatstaden geleid door Souttars assistent, architect Adolph Emil Melander. Een van de verklaringen voor de verhuizing is dat Garrison Cemetery een kerk in de buurt nodig had.



1860 Garrison Cemetery was een oude verlaten militaire begraafplaats van ongeveer 6.000 m² in verband met een aantal van de vele regimenten die vroeger bestonden in Stockholm. In de periode 1841-1915 werden hier enkele duizenden soldaten begraven. Zelfs burgerlijke werknemers en families van de soldaten zijn hier begraven. Er zijn slechts 59 grafstenen van 1860 Garrison Cemetery bewaard gebleven. 

Een goede indruk van de kerk is te lezen op de website van Ship of Fools. Een foto van binnen is te vinden op de website van Foje64photoblog.

zaterdag 26 augustus 2017

Greta Garbo beeld in Lillhärdal

Deze keer een post van iets wat we niet gezien hebben, maar toch zeer interessant is. Bij onze reis naar het plaatsje Sveg kwamen we plotseling het bordje Stockholm tegen.


Een opvallende plek zo in de buurt van Sveg. 12 km door een grusväg en je bent in Stockholm. Dat was eigenlijk het enige interessante aan de weg van Särna naar Sveg. Vervolgens kwamen we nog door het enige plaatsje aan dezelfde weg Lillhärdal, maar dat plaatsje had net als de weg tussen Särna en Sveg niet echt een vrolijke uitstraling. 

In Sveg aangekomen kwamen we langs een vaag toeristeninformatiekantoortje. Toch maar even naar binnen om wat informatie te vragen. Daar hadden ze het zomernummer van Härjedalen Magazinet liggen en de voorkant viel direct op. Een standbeeld midden in het bos. Volgens de man van het toeristenbureau was het een standbeeld van actrice Greta Garbo


Het beeld is te vinden door de afslag naar Stockholm te nemen. Op exact 12,9 km kun je de auto parkeren en het bos inlopen. Op ongeveer 200 meter in het bos staat het standbeeld. Volgens mij is er geen pad naar het beeld en moet je zelf gaan zoeken in het bos. Een bijzonder afgelegen plek voor een standbeeld van een bekende actrice. Waarom zo afgelegen in het bos in de omgeving van Lillhärdal? De reden staat vermeld op de website Statue of Integrity

Why are we erecting a statue of Greta Garbo deep in the forest?

Greta Garbo is one of the greatest icons of the screen and one of the greatest Hollywood stars of all time. She was as well-known for her beauty as for her secretive and reclusive life. In conjunction with the exhibition The Image of Garbo at Fotografiska, we want to honor Greta Garbo by erecting a statue, created by Icelandic artist Jón Leifsson, dedicated to her memory. When one considers how shy and reclusive Greta Garbo was, we have decided on a very quiet and deserted place far away from the spotlights of fame. And that is deep in the forests of Härjedalen. The place is fittingly called Stockholm, the city where she was born.


Wat een mooie gedachte is dit zeg en gelijk een verklaring waarom er een afslag naar Stockholm aanwezig is. Het beeld is dus gemaakt door de in Skåne wonende IJslander Jón Leifsson

We hebben besloten om het beeld niet te gaan opzoeken. Toen we uit Sveg weg gingen was het al laat en de weg waar de afslag naar Stockholm aan ligt was dodelijk saai. Daarom besloten we om via een andere weg terug te gaan richting Idre. De vraag is ook of we het beeld wel op tijd konden vinden in het bos :-). In een post op de Öp website had de maker van de post er enkele uren gelopen voordat hij het beeld had gevonden.

Hieronder een paar foto's uit het artikel van Härjedalen Magazinet. Een mooi artikel met geweldige foto's. Mochten we ooit weer eens in Sveg komen, dan gaan we zeker een poging wagen om op zoek te gaan naar het beeld van Greta Garbo.


  


Meer informatie over het beeld:
Öp.